Chortycia Biuro Podróży

Mobile Menu

Wybierz język

Nasi Konsultanci

Kursy średnie NBP
z dnia: 2019-01-21

W najbliższym czasie

Przewodnik

Zobacz również:

Artykuły

Wilno



Wilno (Vilnius) - jest stolicą i zarazem największym i najpiękniejszym miastem Litwy. Bez wątpienia to miasto pełne życia, szybko rozwijające się i zapadające w pamięć wszystkim tym, którzy choć raz spacerowali jego malowniczymi uliczkami. W labiryncie wileńskich zaułków można wędrować godzinami, co róż spotykając na swej drodze cenne zabytki architektury, z których większość wpisana jest na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Litwa, a zwłaszcza Wileńszczyzna wzbudza wiele emocji w sercach Polaków. Poprzez unię Litwy z Koroną (1385r.) na stałe Litwa wpisała się w polską historię. Jednakże Wilno ma wiele twarzy polską, litewską i żydowską, ale także białoruską, tatarską, karaimską i niemiecką. Każdy również może znaleźć tam coś dla siebie czy to dyskretną elegancję Starówki, ponadczasowe piękno smukłych świątyń, pozostałości dawnego getta żydowskiego, czy też dekadencki urok dzielnicy bohemy - Zarzecza, którą artyści w 1997 roku proklamowali jako niezależną "Republikę Zarzacza".

Najstarsze wzmianki o Wilnie pochodzą z 1323 roku, wtedy to panował Giedymin, który na miejscu drewnianej warowni wzniósł murowany zamek (Zamek Górny). Do dzisiejszych czasów zachowała się trzecia baszta, zwana basztą Giedymina, w której obecnie znajduje się muzeum, dodatkowo jest ona jednym z najlepszych miejsc widokowych w mieście. Z tąd rozciąga się przepiękna panorama stolicy na jednolicie czerwone morze dachów starówki, biel kościelnych wież oraz bogate zdobienia cerkwi i najpiękniejsze wileńskie wzgórza- Górę Trzech Krzyży, Górę Bekiesza, Wzgórze Stołowe i wzgórze zwane Mogiłą Giedymina.

Serce Wilna to przepiękna starówka (Senamiestis), która zajmuje obszar aż 255 ha. Warto również zaznaczyć, że stolica Litwy leży na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. W Wilnie jest 40 kościołów, z których najbardziej okazały to barokowy kościół św. Piotra i Pawła na Antokolu (1668-1676) zawierający ponad 2000 rzeźb. Szczególnym miejscem jest również znana wszystkim Polakom kaplica w Ostrej Bramie (Bramie Miednickiej) ze słynnym obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej. Spacerując ulicami tego wyjątkowego miasta można podziwiać także wspaniałe magnackie rezydencje i mieszczańskie kamieniczki z XVI wieku.

Obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej w kaplicyOstra Brama jest zwana również jako Brama Miednicka (od drogi prowadzącej do Miednik). Powstała podczas budowy murów obronnego (1503-22) i jest jedyną zachowaną do dziś bramą z dziewięciu kiedyś istniejących. Bramę zbudowano w stylu późnogotyckim, później przebudowano. Polska nazwa bramy - Ostra wywodzi się najprawdopodobniej od ostrego klina, jaki tworzył mur obronny w tym miejscu. W języku litewskim nazywa się ona Auśros Vartai czyli "Brama Jutrzenki". Kaplica Ostrobramska została pierwotnie zbudowana z drewna, po pożarze w 1715 roku wzniesiono ja jako murowaną. W średniowieczu istniał zwyczaj, że we wnękach wież bramnych, nad bramą, umieszczano święte obrazy. Jednakże nie wiadomo dokładnie kiedy został umieszczony w niej cudowny wizerunek Matki Boskiej. Historia obrazu jest tajemnicza, ponieważ nie wiadomo gdzie i kiedy powstał. Jedna z hipotez głosi, że obraz namalowano w Wilnie na dębowej desce pokrytej pokładem kredowym (takiej techniki używano na północnych terenach Rzeczypospolitej). W 1927 roku na mocy dekretu Piusa XI koronowano obraz Matki Boskiej jako Królowej Korony Polskiej. Obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej uznawany był za cudowny, a jego kult sięga XVII wieku.

Na Bramie pierwotnie znajdował się napis w języku polskim. Treść jego ustalił biskup wileński Andrzej Benedykt Kłągiewicz w maju 1828 "Matko Miłosierdzia, pod Twoją obronę uciekamy się". W 1864 z obawy przed niepożądanymi reakcjami władz rosyjskich napis zmieniono na łaciński "MATER MISERICORDIAE, SUB TUUM PRAESIDIUM CONFUGIMUS".

Uniwersytet Wileński to jedna z najstarszych uczelni w Europie. W 1570 roku założono tu akademie jezuicką, która 9 lat później na mocy aktu fundacyjnego króla Stefana Batorego przekształcono na uniwersytet. Warto tu wspomnieć, iż pierwszym rektorem uczelni był Piotr Skarga. W 1781 roku uniwersytet zmieniono na Szkołę Główną Wielkiego Księstwa Litewskiego z językiem polskim wykładowym, a po 1803 roku działał jako Cesarski Uniwersytet Wileński. Zamknięty został po powstaniu listopadowym (1832) i reaktywowany dopiero w 1919 roku jako Uniwersytet Stefana Batorego. W 1939 roku został przejęty przez władze litewskie, jednakże zaczął działać dopiero w 1944. Nazwę Uniwersytet Wileński przyjęto w 1989 roku. Najstarsze mury z majestatycznego zespołu gmachów uniwersyteckich pochodzą z XV wieku, z czasu jeszcze sprzed założenia uczelni. Główny gmach Biblioteki Uniwersyteckiej wzniesiono w XVI wieku, zaś w XVII w. dobudowano najwyższą kondygnację budynku, która zwieńczona jest wieżą obserwatorium astrologicznego. Tuż koło biblioteki znajduje się kameralny dziedziniec Mikołaja Daukszy- wydawcy pierwszych książek litewskich, następnie przechodząc przez bramę główną prowadząca na teren uniwersytetu dochodzimy do dziedzińca Macieja Sarbiewskiego. Tu warto zwrócić uwagę na jego południowa stronę gdzie znajduje się studencka księgarnia Littera, która została pokryta malowidłami przedstawiającymi sławnych profesorów i studentów uczelni. Z tego dziecińca schody prowadzą do arkadowego Dziedzińca Wielkiego i znajdującemu się przy nim kościołowi św. Jana. Budynki okalające dziedziniec pochodzą z XVI w, i łączą w sobie elementy manieryzmu renesansowego, baroku oraz klasycyzmu. Ściany budowli zdobią płyty z nazwiskami wykładowców Alma Mater Vilnensis.

Zespół gmachów uniwersyteckich mieści liczne sale o zabytkowych wnętrzach. Jedną z najciekawszych jest sala Smuglewicza z początku XVII wieku. Nazwę zawdzięcza malarzowi Franciszkowi Smuglewiczowi, który w latach 1802-1804 udekorował salę malowidłami przedstawiającymi Matkę Boską- patronkę jezuitów. Kolejna jest sala Lelewela, pierwotnie mieściła się w niej rokokowa XVIII wieczna kaplica, jednakże obecnie przechowywane są tu księgozbiory prof. Joachima Lelewela. Następnie sala Biała utrzymana w stylu klasycystycznym. Ozdabia ja portal z płaskorzeźbami przedstawiającymi m.in. Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Wznoszący się przy Dziedzińcu Wielkim kościół św. Jana to świątynia uniwersytecka, w której modliły się pokolenia studentów i wykładowców. Pierwotnie był to gotycki kościół wybudowany w 1426 roku. Rok po założeniu uczelni kościół został przejęty przez jezuitów. Jan Krzysztof Glaubicz - znany wileński architekt, przebudował go w latach 1738-1749 w stylu późnego baroku ze wspaniałą fasadą, ozdobioną kartuszami, spływami wolutowymi i fantazyjna sztukaterią, jednakże część tych barokowych dekoracji usunął podczas kolejnej przebudowy Karol Podczaszyński. Kościelną fasadę zdobią tablice z na z nazwiskami rektorów uczelni. Świątynia nie była czynna w kresie radzieckim, dopiero w 1991 roku została zwrócona wiernym. W 1993 r. kościół odwiedził papież Jan Paweł II. Obok świątyni wznosi się dzwonnica z końca XVI wieku. Kościelne wnętrze wykonane zdobi przepiękny ołtarz w stylu wileńskiego baroku. "Falujący" ołtarz główny świątyni wychodzi poza prezbiterium i składa się z 10 mniejszych ołtarzy z XVIII wieku. Są one bogato zdobione rzeźbami i malowidłami. W kościele znajduję się również kilka przepięknych kaplic min. W stylu rokokowym - św. Anny i kaplica Ogińskich udekorowanej freskami Żydzi na pustyni. W świątyni znajdują się liczne tablice upamiętniające - Adama Mickiewicza, Władysława Syrokomlę, Tadeusza Kościuszkę, Konstantego Szyrwida i Szymona Dowkonta. Zachowały się tu również przepiękne zabytkowe organy oraz drewniany XVI- wieczny krucyfiks, który podobno należał do Piotra Skargi.

Kościół św. Ducha jest jednym z najwspanialszych przykładów późnego baroku w Wilnie. Zalicza się go do najstarszych wileńskich świątyń, ponieważ już w 1408 roku książę Witold założył w tym miejscu kościół św. Ducha. W 1501 roku został on przekazany dominikanom. Kościelny portal zdobią herby, a ściany korytarza zabytkowe freski. W rokokowym wnętrzu świątyni mieści się aż 16 bogato zdobionych ołtarzy oraz XVIII wieczne organy. Wystrój kościoła obfituje w bogate barokowe ornamenty oraz freski. Warto tu wspomnieć o przepięknym malowidle w sklepieniu kopuły- Apoteoza Ducha Świętego. Kościół św. Ducha to jedyna świątynia w Wilnie, gdzie nabożeństwa obywają się tylko i wyłącznie w j. polskim.

Na ul. Gaona znajduje się symboliczna brama do dawnej dzielnicy żydowskiej. W czasie II wojny światowej znajdowała się brama Małego Getta, przez którą w 1941 roku wywieziono na śmierć 11 tyś. Żydów.

Synagoga Wielka znajduje się przy ulicy Żydowskiej, która została wytyczona już w 1592 roku. Sama bożnica powstała 19 lat wcześniej jako drewniany budynek. Dopiero w 1635 roku stanęła w tym miejscu murowana świątynia. Była to renesansowa synagoga, która mogła pomieścić 3 tyś. mężczyzn (dla kobiet były osobne pomieszczenia). Ciekawostką jest, że była ona obniżona o 2 m od poziomu podłogi, ponieważ synagoga nie mogła być wyższa od świątyni chrześcijańskiej. Była ona bez wątpienia bardzo ważnym miejscem dla kultury wileńskich Żydów. Synagoga uległa uszkodzeniu w 1944 roku podczas walk o Wilno, ale zburzono ją zaraz po wojnie.

Cmentarz na Rossie najlepszym świadectwem wielokulturowego charakteru Wilna. Tu spoczywają wybitne osobistości z różnych epok, różnej narodowości i różnych zapatrywań. Cmentarz powstał w 1769 roku. Zajmuje łącznie 10,8 ha i składa się z dwóch części - Starej i Nowej Rossy. W Starej części można podziwiać neogotycką kaplicę zbudowaną w 1850. najstarsze nagrobki pochodzą z początki XIX wieku. U wejścia znajduje się cmentarz wojskowy, tam wśród często bezimiennych krzyży góruje grób matki marszałka - Marii z Bielewiczów Piłsudskiej. Przez śmiercią Józef Piłsudski wyraził swą ostatnia wolę, by w "miłym mieście" spoczęło jego serce. 12 maja 1936 roku na Rossie odbył się uroczysty pochówek prochów matki i urny z sercem Piłsudskiego. Wiele zasłużonych postaci spoczywa na najsławniejszym wileńskim cmentarzu: kilku przedstawicieli rodu Piłsudskich, Joachim Lelewel, Euzebiusz Słowacki (ojciec J. Słowackiego), August Becu (ojczym Juliusza), Juliusz Kłos, Karol Podczaszyński, Mikołaj Pius Romer, Bolesław Bełzukiewicz i wielu innych.

Zapraszamy do odwiedzin tego pięknego miasta z naszą firmą. Regularnie organizujemy wycieczki do Wilna.

Przedsiębiorstwo Turystyczno-Transportowe Chortycia
Pl. Na Bramie 8, 37-700 Przemyśl
NIP 795-000-51-39, REGON-EKD 650023845-6023
ING Bank Śląski SA O/Przemyśl, Konto: 45 1050 1546 1000 0022 9095 1777
© Biuro Podróży Chortycia